Jij hield zo van berg en bos,
wand’lend op het sterrenmos.
Met een rugzak vol geluk
kon jouw trektocht niet meer stuk.
Stond daar niet – zo rank en vrij-
’t edelhert aan d’alpenwei?
Ziek zijn was een vreemde berg:
heel heel hoog en heel heel erg!
Uitgeput ging jij maar door,
meestal met de wind van voor.
Nooit heb jij gezegd: GENOEG!
Daarvoor vond je ’t steeds te vroeg.
Moegestreden van de pijn
zal er nu verlossing zijn.
Ja, Gods liefde dat ben jij!
Blijf ons altijd heel nabij.
Maak nu d’allermooiste reis
naar Gods hemels paradijs!
- Door KDN