Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik nogal een nachtpersoon ben: er lekker laat in maar vroeg opstaan is weer iets anders… De Vietnamezen zijn echter (wat een verrassing) het volledig omgekeerde. Vandaag dan ook weer om vijf uur moeten opstaan om rond zes uur de bus te kunnen nemen naar Dong Nai provincie om daar in de teacher training college de workshop van morgen voor te bereiden samen met Trung.
Misschien dan nog wel het ergste is dat mijn lichaam zich hieraan begint aan te passen! Ik begin het namelijk knap lastig te krijgen wil ik me na 23 uur nog op iets concentreren… Gek genoeg blijven de ochtenden wel even lastig 